Waar mijn zoektocht begon
Jarenlang was ik vooral bezig met doen wat nodig was. Ik werkte hard, nam verantwoordelijkheid en haalde veel voldoening uit mijn werk. Ik dacht eigenlijk niet zo na over wie ik was, los van wat ik deed.
Tot er in 2013 iets gebeurde wat mijn leven volledig op zijn kop zette. Mijn bedrijf ging failliet. Niet alleen verloor ik mijn werk, maar ook een deel van mijn identiteit. Alles waar ik jarenlang op had gebouwd viel weg.
Dat was pijnlijk. Maar achteraf zie ik het ook als een kantelpunt.
Voor het eerst stelde ik mezelf vragen waar ik eerder nooit bij had stilgestaan.
Wie ben ik, als alles wegvalt waar ik mezelf mee heb geïdentificeerd?
Wat is werkelijk belangrijk?
En hoe wil ik mijn leven eigenlijk leven?
Ik wist het antwoord toen nog niet.
Maar ik voelde wel dat ik niet meer terug wilde naar hoe het was.
Ik wist toen nog niet dat juist die zoektocht de basis zou worden van het werk dat ik vandaag doe. Want steeds opnieuw ontmoet ik mensen die, net als ik toen, verlangen naar een leven waarin ze niet langer hoeven te voldoen aan verwachtingen, maar kunnen leven vanuit wat voor hen werkelijk klopt.
Wat paarden mij lieten zien
Tijdens één van mijn eigen sessies met de paarden kreeg ik de opdracht een hindernis op te bouwen die symbool stond voor waar ik in mijn leven tegenaan liep.
Toen de hindernis klaar was en ik probeerde om het paard eroverheen te laten gaan weigerde het paard dat te doen. Mijn begeleider stelde me vervolgens één eenvoudige vraag:
Waarom maak je de hindernissen zo hoog?
Die vraag kwam hard binnen.
Ineens zag ik iets wat ik jarenlang niet had gezien. Niet alleen deze hindernis had ik hoog gemaakt. Dat deed ik wel vaker. Ik maakte situaties ingewikkelder dan nodig was, nam veel verantwoordelijkheid op me en legde de lat hoog. Niet omdat het moest, maar omdat ik dacht dat het zo hoorde.
Paarden spiegelen niet wat je zegt of wat je denkt. Ze reageren op wat er werkelijk in je leeft.
Die ontmoeting liet mij ervaren dat echte verandering niet begint met harder werken of beter je best doen. Ze begint met zien wat je onbewust bent gaan geloven.
Mijn thuiskomen
Tijdens de opleiding tot Eponaquest Instructor viel voor mij steeds meer op zijn plek.
Eén ervaring is me altijd bijgebleven.
In een oefening liep een paard langzaam op mij af. Mijn opdracht was eenvoudig: voel wanneer het paard de grens van jouw persoonlijke ruimte bereikt en geef op dat moment je grens aan.
Dat klinkt eenvoudig.
Maar ik ontdekte iets verrassends.
Mijn persoonlijke ruimte was veel groter dan ik me ooit had gerealiseerd.
Ik wachtte vaak veel te lang.
Pas wanneer het paard al heel dichtbij was, probeerde ik mijn grens aan te geven. Op dat moment was er eigenlijk nog maar één mogelijkheid: mezelf verlaten.
Mijn hoofd nam het over. Er ontstond chaos. Ik raakte het contact met mijn lichaam kwijt en daarmee ook het contact met wat ík eigenlijk wilde en wat voor mij nog goed voelde.
Die oefening liet me iets zien wat veel verder ging dan grenzen alleen.
Ik ontdekte dat een grens niet bedoeld is om afstand te creëren, maar juist om ruimte te bewaren. Ruimte om te blijven voelen. Om bewust te kunnen kiezen. Om in verbinding te blijven met mezelf én met de ander.
Dat inzicht draag ik nog iedere dag met me mee.
Voor mij betekent thuiskomen niet dat ik altijd weet wat de juiste keuze is.
Het betekent dat ik steeds eerder opmerk wanneer ik mezelf dreig te verlaten… en de ruimte voel om weer terug te keren naar wat voor mij werkelijk klopt.
Waarom ik dit werk doe
Mijn eigen zoektocht heeft me geleerd dat echte verandering niet ontstaat doordat iemand je vertelt wat je moet doen. Ze ontstaat wanneer je zelf gaat ervaren wat er in je leeft.
Wanneer je de signalen van je lichaam opnieuw leert verstaan.
Wanneer je ontdekt dat emoties geen obstakel zijn, maar een bron van informatie.
En wanneer je de moed ontwikkelt om aanwezig te blijven bij jezelf, juist op de momenten waarop dat spannend is.
Dat is de manier waarop ik mensen begeleid. Niet door antwoorden te geven. Maar door ruimte te creëren waarin zij hun eigen antwoorden kunnen ontdekken.
Want ik geloof dat ieder mens die wijsheid al in zich draagt.
Soms is er alleen iemand nodig die helpt herinneren waar je haar kunt vinden.
Waar ik in geloof
Ik geloof niet dat mensen “gerepareerd” hoeven te worden.
Ik geloof dat ieder mens van nature weet wat voor hem of haar klopt.
Alleen raken we dat innerlijke kompas soms kwijt. Door wat we hebben meegemaakt. Door verwachtingen. Door steeds meer te luisteren naar wat we denken dan naar wat we voelen.
In mijn begeleiding nodig ik mensen uit om dat kompas weer terug te vinden.
Niet door harder te werken aan zichzelf, maar door opnieuw te leren luisteren naar hun lichaam, hun emoties en hun eigen wijsheid.
Want hoe vaker we thuiskomen bij onszelf, hoe gemakkelijker het wordt om keuzes te maken die werkelijk bij ons passen.
En ik geloof dat dát niet alleen ons eigen leven verandert, maar ook de manier waarop we met anderen omgaan.
Thuiskomen in jezelf betekent niet dat je altijd weet wat de juiste weg is
Het betekent dat je jezelf onderweg niet meer hoeft te verlaten
Wat is jouw verhaal?
Wil jij de eerste stap zetten op weg naar Thuiskomen bij jezelf?
Laten we kennismaken!
Stuur me een bericht en ik neem contact met je op.